Co się dzieje, kiedy kobieta wreszcie się zatrzymuje?

Nasze życie doświadcza nas w przeróżny sposób ale bardzo często

prowadzi nas do momentu, gdy … nie potrzebujemy już kolejnej rady.

Nie potrzebujemy kolejnej listy zadań, kolejnego planu naprawczego,

czy słów „weź się w garść," albo „będzie dobrze” albo kolejnej metody, która obiecuje,

że za pięć kroków wszystko się poukłada. Czasem kobieta potrzebuje po prostu się ZATRZYMAĆ.

Kobieta potrzebuje się zatrzymać nie po to, żeby od razu wiedzieć, co dalej,

czy żeby natychmiast podjąć decyzję, lub żeby znaleźć odpowiedzi na wszystkie pytania.

Ale  zatrzymać się po to, żeby wreszcie USŁYSZEĆ SIEBIE.

Bo kiedy przez długi czas żyjesz w biegu, zaczynasz mylić ruch z życiem.

Wpadasz jak chomik w kołowrotek - robisz, ogarniasz, pomagasz, planujesz,

przewidujesz, odpisujesz, pamiętasz, dajesz radę.

A potem przychodzi taki moment, kiedy zatrzymujesz się na chwilę i nagle czujesz,

jak bardzo jesteś zmęczona. I to nie jest jedynie zmęczenie fizyczne.

Czujesz, że jesteś zmęczona byciem silną, trzymaniem wszystkiego w całości,

odpowiadaniem „dobrze”, kiedy w środku wcale nie jest dobrze.

Jesteś zmęczona życiem tak, jakby Twoje potrzeby zawsze mogły poczekać.

I może właśnie dlatego tak bardzo boimy się zatrzymania. Bo kiedy się zatrzymujemy, przestajemy zagłuszać to, co przez długi czas próbowało do nas mówić, wołać o uwagę.

Najpierw może pojawić się cisza

Kiedy kobieta wreszcie się zatrzymuje, nie zawsze od razu przychodzi spokój.

Czasem najpierw przychodzi cisza. A cisza bywa niewygodna.

Bo w ciszy nie ma już tylu bodźców, które odciągają uwagę.

Nie ma kolejnych zadań, za którymi można się schować.

Nie ma hałasu, który przykrywa to, co naprawdę czujemy.

W ciszy zaczynają wracać pytania:

Czego ja właściwie potrzebuję?

Dlaczego jestem tak zmęczona?

Za czym tęsknię?

Co tak długo próbowałam wytrzymać?

Gdzie w tym wszystkim jestem ja?

Co chciałam sobie udowodnić?

To nie są pytania, na które zawsze chce się odpowiadać od razu.

Czasem samo ich usłyszenie jest już dużo.

Dlatego zatrzymanie nie zawsze wygląda jak piękny obrazek z medytacji.

Nie zawsze jest od razu miękko, świetliście i spokojnie.

Czasem jest niezręcznie, niewygodnie, czasem pojawiają się łzy, pustka, smutek.

Czasem ciało dopiero uczy się, że nie musi być w gotowości.

Ale cisza nie przychodzi po to, żeby nas ukarać.

Przychodzi, żeby zrobić miejsce na prawdę, na oddech oraz na to, co było zbyt długo zagłuszane.

Potem zaczyna mówić ciało

Głowa bardzo długo potrafi nas przekonywać, że jeszcze damy radę.

Jeszcze trochę „pociągniemy”, jeszcze ten tydzień, jeszcze ten projekt, ta rozmowa,

ten obowiązek. Jeszcze tylko dopnę wszystko i wtedy odpocznę.

Ale ciało nie żyje w „jeszcze tylko”.

Ciało żyje teraz. I kiedy wreszcie się zatrzymujesz, możesz nagle poczuć wszystko,

czego wcześniej nie miałaś czasu poczuć. Może pojawić się napięcie w barkach,

ściśnięta szczęka, płytki oddech, ciężar w klatce piersiowej, zmęczenie w nogach,

skurcz w brzuchu, ból w kręgosłupie, łzy stojące gdzieś bardzo blisko powierzchni.

To nie znaczy, że zatrzymanie Ci szkodzi.

To może znaczyć, że ciało wreszcie dostało szansę, żeby powiedzieć prawdę.

Ciało często nie krzyczy od razu. Najpierw szepcze, prosi o sen, o zwolnienie tempa.

Prosi o wyznaczenie granic, o ruch, który nie jest karą, o oddech głębszy niż ten,

który wystarcza tylko do przetrwania.

A kiedy go nie słuchamy, zaczyna mówić głośniej.

Czasem ciało wręcz krzyczy - bólem, bezsennością, rozdrażnieniem, napięciem,

brakiem energii, poczuciem odcięcia od siebie.

Zatrzymanie bywa pierwszym momentem, kiedy przestajemy traktować ciało jak narzędzie do dowożenia życia, a zaczynamy je słyszeć jak dom, do którego można wrócić.

Może pojawić się żal

Kiedy kobieta się zatrzymuje, czasem przychodzi żal. Nie zawsze jest on wielki,

czy dramatyczny. Czasem ten żal jest bardzo cichy. Jest to żal za sobą, za tymi wszystkimi momentami, kiedy mówiłaś „tak”, choć całe ciało mówiło „nie”, za latami, w których byłaś bardziej lojalna wobec oczekiwań innych niż wobec własnego serca.

Pojawia się żal za czasem, kiedy udawałaś, że nie potrzebujesz wsparcia, za sytuacjami,

w których śmiałaś się, choć chciałaś płakać, za tym, że tak długo odkładałaś siebie na później.

Ten żal jest cichy lecz może być trudny.

Ale może być też początkiem czułości.

Bo kiedy zaczynasz widzieć, jak długo byłaś daleko od siebie, możesz przestać siebie osądzać,

a zacząć siebie obejmować.

Możesz przestać mówić: „Jak mogłam do tego dopuścić?”

A zacząć mówić do Siebie:

„Kochanie, robiłaś najlepiej, jak umiałaś”,

„Próbowałaś przetrwać”,

„Nie wiedziałaś wtedy tego, co wiesz dzisiaj”.

„Teraz możemy wracać inaczej”.

Żal nie musi być miejscem utknięcia. Żal może być bramą.

Może stać się portalem do większej łagodności wobec Siebie,

do nowych granic wobec Siebie, do decyzji, które już nie będą zdradą siebie samej.

Zaczynasz słyszeć swoje „nie”

Jedną z najpiękniejszych rzeczy, które dzieją się, kiedy kobieta się zatrzymuje,

jest to, że wraca jej kontakt z własnym „nie”.

Na początku może być bardzo ciche, prawie niesłyszalne, w stylu:

Nie chcę już tak.

Nie mam na to siły.

Nie mogę być zawsze dostępna.

Nie chcę udawać, że wszystko jest dobrze.

Nie chcę żyć tylko obowiązkami.

Nie chcę dłużej robić rzeczy wbrew sobie.

To „nie” nie musi być agresywne.

Nie musi niszczyć.

Nie musi tłumaczyć się godzinami.

Nie musi być krzykiem.

Może być spokojnym powrotem granicy.

A za każdym prawdziwym „nie” często ukryte jest jakieś głębokie „tak”.

Tak dla oddechu.

Tak dla ciała.

Tak dla odpoczynku.

Tak dla prawdy.

Tak dla życia, które nie jest tylko spełnianiem cudzych oczekiwań.

Tak dla Siebie.

Kobieta, która zaczyna słyszeć swoje „nie”, zaczyna odzyskiwać kierunek.

Nie zawsze od razu wie, dokąd idzie.

Ale coraz wyraźniej czuje, gdzie już nie chce wracać.

Wraca pragnienie

Po długim czasie zmęczenia czasem wydaje się, że niczego już nie pragniemy, że nie mamy marzeń, nie wiemy, co nas cieszy, że zgubiłyśmy kontakt z tą częścią siebie,

która kiedyś była żywa, ciekawa, twórcza, odważna.

Ale pragnienie rzadko znika naprawdę. Często tylko chowa się pod zmęczeniem, pod lękiem, odpowiedzialnością, pod rolami, przekonaniem, że „teraz nie czas”, pod wszystkimi zdaniami, które mówiły nam, że nasze potrzeby są zbyt duże, zbyt niewygodne, zbyt egoistyczne.

Kiedy kobieta się zatrzymuje, pragnienie może wracać bardzo powoli.

Najpierw może wracać jako tęsknota, za ciszą, bliskością, twórczością, naturą, za lekkością,

za śmiechem bez napięcia, za dotykiem życia, które nie jest tylko obowiązkiem,

a zwłaszcza tęsknota za Sobą.

To jest bardzo delikatny moment. Bo łatwo wtedy powiedzieć:

„to nierealne”, „to głupie”, „to jest infantylne”, albo „nie mam na to czasu”.

„najpierw muszę wszystko poukładać”.

Ale pragnienie jest ważną informacją. Nie zawsze każe rzucać wszystko i zaczynać od nowa. Czasem prosi tylko o jeden mały krok - o spacer,  rozmowę, zapisanie się na warsztaty,

o dzień czy weekend, w którym nie musisz niczego udowadniać, powrót do praktyki,

którą kiedyś kochałaś, godzinę rano tylko dla siebie.

Pragnienie często wraca szeptem i warto go nie zagłuszyć.

Nie od razu przychodzi odpowiedź

Czasem bardzo chcemy, żeby zatrzymanie od razu przyniosło jasność.

Żeby po jednym weekendzie, jednej medytacji, jednej rozmowie, jednej praktyce nagle wszystko było oczywiste. Ale życie nie zawsze działa w taki sposób.

Czasem zatrzymanie nie daje od razu odpowiedzi.

Daje przestrzeń. A przestrzeń jest pięknym początkiem.

Bo dopiero kiedy przestajesz biec, możesz zobaczyć, dokąd właściwie biegłaś.

Dopiero kiedy wycisza się hałas, możesz usłyszeć głos, który był pod spodem.

Dopiero kiedy przestajesz trzymać wszystko na siłę, możesz poczuć, co chce zostać odłożone.

Nie musisz od razu wiedzieć.

Możesz być w pytaniu, w procesie, pomiędzy, możesz nie mieć pięknej historii o transformacji.

Możesz po prostu czuć, że stare już nie działa, a nowe jeszcze się nie ułożyło. I wszystko jest ok.

To miejsce „pomiędzy” bywa bardzo kruche. Ale bywa też święte.

Bo właśnie tam zaczyna się prawdziwa zmiana, nie ta wymuszona, nie ta z lęku,

nie ta, która ma udowodnić światu, że już wszystko jest dobrze.

Tylko ta, która rodzi się z prawdy.

Zatrzymanie nie jest porażką

W świecie, który nagradza tempo, zatrzymanie może wyglądać jak cofnięcie się,

jak słabość, brak produktywności, jak kryzys, jak coś, co trzeba szybko naprawić.

Ale czasem zatrzymanie jest najbardziej odpowiedzialną rzeczą,

jaką możesz dla SIEBIE zrobić.

Bo jeśli przez lata żyłaś w trybie „muszę”, Twoje ciało i serce mogą potrzebować czasu,

żeby przypomnieć sobie, że istnieje też „mogę”.

Mogę odpocząć.

Mogę nie wiedzieć.

Mogę poprosić o pomoc.

Mogę zmienić zdanie.

Mogę powiedzieć „nie”.

Mogę nie być dostępna dla wszystkich.

Mogę wybrać siebie, nie odrzucając innych.

Mogę wracać powoli.

Zatrzymanie nie jest końcem drogi.

Czasem jest pierwszym prawdziwym początkiem.

Co może Ci pomóc się zatrzymać?

Nie zawsze potrzebujemy wielkich gestów.

Czasem pomaga coś bardzo prostego.

Trzy spokojne oddechy przed odpowiedzią.

Spacer bez telefonu.

Zapisanie jednego szczerego zdania w notesie.

Położenie dłoni na sercu.

Zrobienie herbaty, kawy i wypicie jej bez pośpiechu.

Rozmowa z kimś, przy kim nie musisz udawać.

Dzień bez planowania każdej minuty.

Powiedzenie: „potrzebuję chwili” i danie sobie tej przysłowiowej chwili dla Siebie.

Wprowadzenie zasady „teraz spokojnie, trochę wolniej”.

Pytanie zadane ciału: „czego ode mnie potrzebujesz?”

To nie są małe rzeczy.

Nie wtedy, kiedy przez lata żyłaś daleko od siebie.

Czasem jeden spokojny oddech jest aktem powrotu.

Czasem jedno „nie” jest aktem miłości wobec Siebie.

Czasem jeden weekend poświęcony sobie jest początkiem

zupełnie nowej relacji z własnym życiem.

Zaproszenie

Jeśli czujesz, że jesteś w momencie, w którym nie potrzebujesz kolejnej rady,

kolejnego planu ani kolejnego „weź się w garść”, ale bezpiecznej przestrzeni,

w której możesz się zatrzymać — zapraszam Cię na warsztaty „Wracam do Siebie”.

Więcej o warsztatach przeczytasz TUTAJ.

To weekend dla kobiet, które czują, że za długo były silne,

dla kobiet, które oddaliły się od siebie, dla kobiet, które potrzebują oddechu,

ciała, serca, ciszy i wspólnoty.

Będziemy praktykować łagodną jogę.

Będziemy uczyć się jak oddychać głęboko.

Będziemy dużo pisać, zadawać sobie ważnych pytań.

Będziemy spotykać się w kobiecym kręgu.

Będziemy pić ceremonialne kakao.

Będziemy żegnać stare i tworzyć Mapę Nowej Siebie.

Nie po to, żeby naprawiać siebie na siłę.

Ale po to, żeby stworzyć przestrzeń, w której możesz usłyszeć, co w Tobie prawdziwe.

Nie musisz wiedzieć wszystkiego.

Nie musisz być gotowa idealnie.

Nie musisz przyjeżdżać z kimś.

Nie musisz opowiadać swojej historii, jeśli nie chcesz.

Wystarczy, że czujesz, że potrzebujesz się zatrzymać i poznać siebie na nowo,

spojrzeć na SIEBIE z innej perspektywy, bez osądzania, oceniania,

spojrzeć na Siebie z ogromną czułością, miłością i szacunkiem dla doświadczeń

z jakimi mierzyłaś się do tej pory i z uznaniem dla swojej drogi.

Może właśnie od tego zaczyna się powrót, powrót do SIEBIE.

Z miłością,

Malwina